Moje dziecko siedzi jak krewetka. Dlaczego nie potrafi usiedzieć prosto?
„Usiądź prosto!”
Ile razy dziennie mówisz to swojemu dziecku?
Pięć?
Dziesięć?
A może straciłaś już rachubę.
Siedzicie przy obiedzie.
Po chwili plecy są zaokrąglone.
Głowa niemal leży na stole.
Ramiona uciekają do przodu.
Przypominasz:
„Wyprostuj się.”
Dziecko prostuje plecy.
Na minutę.
Może dwie.
Po chwili znowu wygląda jak mała krewetka zwinięta nad talerzem, książką albo zeszytem.
I wtedy pojawia się pytanie:
Czy ono robi to specjalnie?
„Przecież ciągle mu przypominam…”
To właśnie słyszymy od rodziców bardzo często.
„Wie Pani, my naprawdę zwracamy uwagę.”
„Codziennie przypominamy.”
„Kupiliśmy nawet specjalne krzesło.”
A mimo to nic się nie zmienia.
I właśnie wtedy warto zadać sobie inne pytanie.
Nie:
„Dlaczego moje dziecko się garbi?”
Ale:
„Dlaczego tak trudno jest mu utrzymać wyprostowaną pozycję?”
Bo to nie zawsze jest kwestia przyzwyczajenia.
Dla niektórych dzieci siedzenie prosto jest naprawdę trudne
Dorosły zwykle nie zastanawia się nad swoją pozycją.
Siada na krześle i utrzymuje ją automatycznie.
Nie myśli o napięciu mięśni.
Nie kontroluje świadomie ustawienia pleców.
Nie analizuje położenia głowy.
Układ nerwowy robi to za niego.
U dziecka ten system cały czas dojrzewa.
Jeżeli organizm musi wkładać dużo wysiłku w utrzymanie stabilnej pozycji, zaczyna szukać łatwiejszych rozwiązań.
I właśnie wtedy pojawia się:
- opieranie na łokciach,
- zsuwanie się z krzesła,
- siedzenie bokiem,
- podwijanie nóg,
- kładzenie głowy na stole,
- charakterystyczna „pozycja krewetki”.
To często nie jest brak chęci.
To sposób, w jaki ciało próbuje sobie poradzić.
Rodzice najczęściej zauważają coś jeszcze
Kiedy zaczynamy rozmawiać podczas konsultacji, okazuje się, że problem rzadko dotyczy wyłącznie siedzenia.
Często słyszymy:
„Szybko się męczy przy rysowaniu.”
„Nie lubi prac przy stoliku.”
„Podpiera głowę podczas pisania.”
„Po kilku minutach mówi, że już nie chce.”
„Nie może długo usiedzieć przy posiłku.”
Nagle okazuje się, że wszystkie te sytuacje mogą mieć wspólny mianownik.
Co może stać za taką pozycją?
Powodów może być wiele.
Czasami jest to związane z napięciem mięśniowym.
Czasami z kontrolą postawy.
Czasami z rozwojem koordynacji ruchowej.
A czasami z tym, jak dojrzewa układ nerwowy i integrują się odruchy pierwotne.
To właśnie dlatego nie patrzymy wyłącznie na plecy.
Patrzymy na całe dziecko.
Bo ciało działa jak jeden system.
Jeżeli jeden element wymaga większego wysiłku, wpływa to na wszystko inne.
Dlaczego fizjoterapeuta interesuje się sposobem siedzenia?
Bo sposób siedzenia mówi nam o dziecku bardzo dużo.
To trochę jak kontrolka w samochodzie.
Nie jest problemem sama w sobie.
Pokazuje, że warto przyjrzeć się temu, co dzieje się głębiej.
Kiedy dziecko przez większość czasu przyjmuje pozycję „krewetki”, zastanawiamy się:
- jak wygląda jego stabilizacja centralna,
- jak pracują mięśnie posturalne,
- czy organizm nie męczy się zbyt szybko,
- jak funkcjonuje układ nerwowy,
- czy rozwój przebiega harmonijnie.
Nie po to, żeby szukać problemów.
Po to, żeby lepiej zrozumieć potrzeby dziecka.
Jak wygląda konsultacja w Fizjo-Pediatrii?
Rodzice często przychodzą do nas z jednym zdjęciem.
Dziecko przy biurku.
Zwinięte niemal w pół.
I pytają:
„Czy to normalne?”
Nasza odpowiedź brzmi:
Sprawdźmy.
Podczas konsultacji oceniamy:
- postawę ciała,
- rozwój motoryczny,
- napięcie mięśniowe,
- równowagę,
- koordynację ruchową,
- stabilizację tułowia,
- funkcjonowanie odruchów pierwotnych,
- sposób wykonywania codziennych aktywności.
Dzięki temu możemy zrozumieć nie tylko to, jak dziecko siedzi.
Możemy zrozumieć dlaczego siedzi właśnie w taki sposób.
Jak pomagamy?
Rodzice często obawiają się, że usłyszą:
„Trzeba ćwiczyć prostowanie pleców.”
Tymczasem nasze podejście wygląda zupełnie inaczej.
Nie skupiamy się wyłącznie na efekcie, który widać.
Szukamy przyczyny.
Jeżeli organizmowi trudno utrzymać prawidłową pozycję, nie wystarczy ciągłe przypominanie:
„Siedź prosto.”
Najpierw trzeba stworzyć dziecku warunki, żeby mogło to zrobić.
Dlatego terapia opiera się na indywidualnie dobranych aktywnościach ruchowych i zabawie.
Pracujemy nad stabilizacją, równowagą, koordynacją oraz dojrzewaniem wzorców ruchowych.
Wspieramy rozwój całego organizmu, a nie tylko jednego fragmentu ciała.
Co zauważają rodzice?
Przychodzą do nas z problemem siedzenia.
Po pewnym czasie słyszymy:
„Sam przypomina sobie o wyprostowaniu.”
„Nie kładzie już głowy na zeszycie.”
„Dłużej wytrzymuje przy rysowaniu.”
„Nie narzeka, że jest zmęczony po kilku minutach.”
„Łatwiej odrabiamy lekcje.”
I właśnie dlatego nie skupiamy się wyłącznie na postawie.
Bo kiedy ciało zaczyna pracować sprawniej, zmienia się dużo więcej niż tylko sposób siedzenia.
Najważniejsze
Jeżeli Twoje dziecko siedzi jak „krewetka”, ciągle się garbi, podpiera głowę albo szybko męczy się przy stoliku, nie zakładaj od razu, że jest leniwe albo nie słucha.
Czasami jego ciało mówi:
„Potrzebuję więcej wsparcia, żeby utrzymać tę pozycję.”
W Fizjo-Pediatrii nie oceniamy dzieci i nie szukamy winnych.
Szukamy przyczyny.
Bo kiedy zrozumiemy, jak rozwija się organizm dziecka i czego potrzebuje, możemy dobrać terapię, która pomoże mu funkcjonować swobodniej – przy biurku, w szkole, podczas zabawy i każdego dnia.
Jeśli podczas czytania tego artykułu pomyślałaś: „To dokładnie moje dziecko”, zapraszamy na konsultację. Wspólnie przyjrzymy się jego rozwojowi i znajdziemy najlepszą drogę wsparcia.
Umów wizytę już dziś (formularz zapisu poniżej).